Maastricht bereikbaar?! Door de ogen van: stadsbeiaardier Frank Steijns

Wat is jouw ‘band’ met de stad?

“Ik ben een echte Maastrichtenaar. Ik ben officieel in België geboren, maar dat kwam alleen omdat Annadal toen in verbouwing was. Verder ben ik altijd in Maastricht opgegroeid, in Biesland, in de oude kapelanie van de Theresiakerk waar mijn vader organist was. Dat blijft een heel dierbaar stukje Maastricht. Nu woon ik aan de Groene Loper, een prachtig nieuw deel van de stad, dat ook uitdagingen met zich meebrengt, zoals het verbinden van de wijken eromheen. Maar ik voel me hier heel erg thuis. Je bent zo in de stad, zeker als er straks een nog betere fietsverbinding komt.

Ik ben zo’n 150 dagen per jaar op reis met André Rieu. We spelen in steden over de hele wereld. Natuurlijk zijn er steden die ik leuk vind om te bezoeken, maar als ik terugkom in Maastricht, voel ik altijd hoe trots ik ben om hier te wonen. Zelfs na een verblijf in een bruisende stad als Barcelona ben ik opgelucht om weer thuis te zijn. Maastricht is sjiek.

Wat Maastricht zo bijzonder maakt, is de culturele eigenheid. Het is een historische stad met een rijke geschiedenis die teruggaat tot de Romeinen, maar tegelijkertijd zit er zoveel toekomstpotentie in. Denk aan de universiteit en Brightlands. En als je naar de regio kijkt, ligt Maastricht in een cirkel waarbinnen je miljoenen mensen bereikt. De potentie is enorm – misschien wel groter dan die van de Randstad, als de juiste beslissingen worden genomen.”

Stelling: duurzame bereikbaarheid en mobiliteit dragen bij aan leefbaarheid, ondernemersklimaat en verblijfskwaliteit in de stad. Hoe zie jij dit? 

“Volmondig mee eens! Bereikbaarheid en mobiliteit dragen bij aan leefbaarheid, ondernemersklimaat en verblijfskwaliteit. En schone lucht is daarbij essentieel. Als ik met André Rieu in steden zoals Buenos Aires ben, waar de luchtvervuiling door uitlaatgassen nog echt hoog is, voel ik dat direct aan mijn keel. Of Santiago in Chili: daar hebben we steevast een politie-escorte nodig om überhaupt ergens te komen, omdat het verkeer volledig vastloopt. Dán zie je pas hoe gelukkig we hier mogen zijn met de maatregelen die al genomen zijn.

Natuurlijk is niet iedereen zomaar bereid om de auto op te geven, en dat begrijp ik. Maar als je ziet waar we vandaan komen, hebben we al flinke stappen gezet. Toch zijn we er nog lang niet. We staan ergens in het midden: er is meer nodig om écht vooruitgang te boeken.

Als ik vanaf de toren naar beneden kijk, zie ik hoe compact de stad is. Maastricht ligt ingesloten in een oud dal, met kleine historische straatjes. Het is prachtig, maar ook kwetsbaar. De stad is simpelweg niet gebouwd voor druk verkeer. Dat we nu steeds meer autovrije zones hebben, zoals op de Markt, is een goede ontwikkeling.

Ik sta achter een autoluwe, zero-emissiestad. Het kost veel moeite en is soms lastig voor ondernemers, maar uiteindelijk zorgt het voor een gezondere, aangenamere binnenstad. Geen benzinegeur in smalle straatjes, geen bestelauto’s die alles blokkeren – daar teken ik voor.

Hoe draag ik zelf bij aan een duurzame stad? Ik heb wat dat betreft echt een omslag moeten maken, mijn vrouw Madieke heeft me daar langzaam veel bewuster van gemaakt. Tegenwoordig probeer ik zo duurzaam mogelijk te reizen. Vroeger had ik een grote dieselauto, omdat ik voor mijn werk vaak naar andere landen moest rijden. Inmiddels heb ik het kleinste benzineautootje dat er is. Een elektrische auto lijkt me geweldig, maar de aanschafprijs is fors en de infrastructuur nog niet voldoende. Oplaadpunten zijn niet overal beschikbaar, en voor lange ritten is de range vaak nog een uitdaging. Wel hebben we thuis zonnepanelen en woon ik in een van de nieuwste en duurzaamste huizen van Maastricht, aan de Groene Loper.”

Wat is het gekste dat je ooit hebt meegemaakt op de fiets of in het ov in Maastricht?

“Dat was de eerste keer dat ik alleen met de bus ging. Ik was een jaar of acht en had nét genoeg geld voor een kaartje. Het plan was om Maastricht te verkennen, dus ik stapte in de eerste bus die voorbij kwam. Ik dacht: ik stap wel uit als ik deze halte weer voorbij zie komen. Maar dat gebeurde dus niet... De bus reed naar Wolder en bleef daar staan. Eindpunt van de dienst! Ik heb er toen een mooie wandeling aan overgehouden.”

Hoe is de stad veranderd als je denkt aan het Maastricht van toen je 10 jaar oud was (1980) en nu?

“Als ik terugdenk aan mijn jeugd, zie ik een rustiger Maastricht voor me. Minder drukte op straat, minder verkeer. Minder lawaai ook. Als kind mocht ik al heel jong zelf de straat op, zolang ik maar op de stoep bleef. Daar ging ik dan op mijn skeltertje, de buurt verkennen. Ik kan me geen verkeersongelukken herinneren uit die tijd. Het Vrijthof en de Markt stonden wel propvol met auto’s; daar werd echt om parkeerplekken gevochten. Dat kun je je nu bijna niet meer voorstellen.

Tegenwoordig zie je dat de binnenstad steeds autoluwer wordt, en daar ben ik blij mee. Maar in de buitenwijken is het verkeer juist enorm toegenomen. Dat is wel een punt van zorg. Ook de bussen vind ik een uitdaging. Die rijden met hun enorme formaat door smalle straatjes, zelfs al zijn ze duurzaam. Vanaf de toren, waar ik speel, zie ik vaak bijna-ongelukken tussen bussen, scooters en fietsers. Dat is gevaarlijk en zou anders moeten.”

Doe je ogen dicht en denk aan Maastricht in 2035. Wat zie jij dan voor je?

“Groen! Rust! Dat hoop ik echt. Auto’s zouden grotendeels uit de stad verdwenen moeten zijn, en fietsen moet veilig en snel zijn. Fatbikes en moderne vervoersmiddelen kunnen, maar dan wel met duidelijke regels. Of misschien hebben we dan iets als elektrische skelters. In 1975 reed ik als kind al met een skelter over de stoep, en hoe mooi zou het zijn als ik dat straks als volwassene ook weer kan doen? Een soort moderne skelter (zelf trappen maar met versterking) waarmee je overal kunt komen en die je makkelijk parkeert. Er passen vier keer zoveel skelters als auto’s in een parkeergarage. Geen parkeerdruk meer, geen overvolle garages, alleen slimme, duurzame oplossingen.

Ik gun Maastricht nog een goede fietsverbinding tussen het noorden en het centrum, via de Sint Maartenslaan. Nu is dat echt een omweg. Het spoor vormt nog steeds een barrière; dat zou opgelost moeten worden, want nu moeten fietsers vaak de Noorderbrug nemen, wat onhandig is. Daarnaast zou ik betere ov-verbindingen met Aken en Luik willen zien. Binnen 15 minuten zou je daar moeten kunnen zijn. Het opent de wereld, net zoals in de Randstad waar alles goed verbonden is.”

Heb je nog een tip voor Maastricht Bereikbaar?

“Ja: het is al supergoed wat jullie doen, maar oké, als ik een tip moet geven: wees snel. Als de Noorderbrug vaststaat, wil ik meteen een bericht krijgen via een app zoals Flitsmeister. Het is belangrijk dat mensen snel en accuraat geïnformeerd worden, zeker in stressvolle situaties. Dat kan veel schelen.”