Interview: Maastricht Bereikbaar?! Door de ogen van: Willy Verweij

Let op: dit interview vond plaats vóór 't Preuvenemint.

Wil je je voorstellen en ook vertellen hoe je terecht kwam bij het StruysKomitee en 't Preuvenemint?

“Ik ben Willy Verweij, geboren in Maastricht, in de wijk Wittevrouwenveld . Mijn vader werkte bij de post. Later zijn we als gezin naar Limmel verhuisd, daar heb ik gewoond van mijn vierde jaar tot aan de puberteit. Na een tijdje buiten Limburg te hebben gewoond (KMA-diensttijd, Wiskunde- en Economie-studies) kwam ik weer in Maastricht terecht. Vanuit hier werkte ik in het bedrijfsleven, eerst als business analist, later als risk manager en programmamanager. Vanaf 2010 was ik consultant, ik reisde veel voor opdrachten naar de Randstad en terug. De meeste mensen kennen me wellicht vanuit de functie bij Q-Park waar ik vanaf 2014 programmamanager was. Vorig jaar ben ik gestopt. Ik geniet nu van het pensioen, maar zit zeer zeker niet stil. Ik pas op mijn kleinkinderen en doe met heel veel liefde en plezier al jaren vrijwilligerswerk voor onder andere het StruysKomitee. Na deze 42e editie van ’t Preuvenemint krijg ik het stokje van de huidige voorzitter Niels Klinkhamer overgedragen. Ik vind het een hele eer dat hij mij heeft gevraagd en dat het voltallige Bestuur van het StruysKommitee hiermee heeft ingestemd. Het is leuk om samen met de andere leden van dit comité ‘t Preuvenemint te organiseren en het geeft een goed gevoel dat we ons inzetten voor het goede doel.”

Wat is jouw ‘band’ met de stad?

“Ik zou mezelf niet zonder Maastricht kunnen zien. Ik heb over de hele wereld gezworven en ben nog steeds blij als ik terugkom in deze stad. Rijd je de Kruisberg af, dan zie je de lampjes in het dal branden. Dan voel ik: hier ben ik thuis. Dat gevoel heb ik nergens anders ooit gehad. Mijn vrienden en mijn vrouw zijn Maastrichts, de kinderen zijn hier opgegroeid en wonen hier (na studieverblijf elders) met plezier.”

Stelling: duurzame bereikbaarheid en mobiliteit dragen bij aan leefbaarheid, ondernemersklimaat en verblijfskwaliteit in de stad. Hoe zie jij dit?

“Daar kan ik alleen maar ja op zeggen. Let wel: ik weet dat er ook beperkingen zijn. Je kunt niet alles alleen maar met de fiets of te voet doen. Je moet oog houden voor middenstanders, de economie. Tegelijkertijd wil je geen lange files. Je moet een middenweg vinden. 

Gemak en comfort versus leefbaarheid en duurzaamheid! Daar gaat het hier om. En dan voeg ik daaraan toe dat dat laatste ook wel nog meer mag worden. De idealen van veel verkeer buiten de stad opvangen zijn zeker goed. Probeer zo min mogelijk Maasoverkruisingen te doen. Parkeren bij Maastricht-Noord is echt wel een alternatief: daar rijden frequent bussen en het is betaalbaar. Misschien is het nog fijn om wat meer beschutting te maken op die plek, zodat mensen bij een regenbui droog wachten op de bus, ook in grote getalen? 

Jarenlang heb ik vanuit Q-Park met mensen over de topdagen en bereikbaarheid meegepraat, bereikbaarheid is belangrijk. De Cabergerweg is ook interessant en Centre Céramique, als parkeerlocaties net buiten de binnenstad. Perfect toch: je zet er je auto veilig en erna volgt een aangename wandelroute richting de stad. In de winter is de route versierd met sfeervolle verlichting. Op die manier de stad ingaan, dat is prettig voor iedereen.

Bij ‘t Preuvenemint vragen we de bezoekers om op de fiets te komen. Het is namelijk een feit dat het die dagen druk wordt in de garages. Er zijn altijd nog wel zaken te wensen of te verbeteren op het vlak van duurzaam vervoer. Van mij mogen er nog meer fietsenstallingen en rekken komen, bijvoorbeeld op de begane grond in de oude Entre Deux. Of onder de grond bij de Markt zoals bij het station. En dat hoeft niet gratis te zijn; mensen hebben het er wel voor over dat de fiets veilig staat en onbeschadigd terugkomt. En het zou super zijn als je wat later dan de huidige openingstijden je fiets nog kon ophalen in de fietsenstalling. Samen Out of box blijven brainstormen hierover is goed.

Bij ‘t Preuvenemint zetten we verkeersregelaars in. Goede communicatie zorgt ervoor dat mensen ook bij de randen van de stad parkeren. Veel mensen rijden door tot het Vrijthof, dat houd je niet tegen. Bij de opbouw is er veel verkeersstroom; dan werken we met time slots. We willen niet dat alle grote vrachtwagens tegelijk op het Vrijthof staan. En we adviseren mensen niet alleen met grote vrachtwagens te werken, ook met kleine busjes en bakfietsen. We dwingen niks af, we adviseren en gaan uit van common sense. We werken ook met de Gemeente Maastricht en Maastricht Bereikbaar samen om goede opvang van verkeer en mensen, hulpdiensten en communicatie te garanderen. Het kan altijd beter maar binnen het mensmogelijke en op een betaalbare manier doen we het volgens mij wel goed.”

Wat is het gekste dat je ooit hebt meegemaakt op de fiets of in het OV in Maastricht?

“Het OV gebruik ik niet veel, de fiets wel! Vanuit mijn woonplek in Belfort ga ik vaak met mijn e-bike de stad in. Toen ik op een mooie ochtend door de stad fietste, zag ik eens iemand in een bruidskleed in de bakfiets naar de kerk gaan. De bruidegom zat trots achter het fietsstuur. Dat had wel wat.  De bakfiets was mooi versierd. Het was een heerlijk romantisch plaatje.”

Hoe is de stad veranderd als je denkt aan het Maastricht van toen je 10 jaar oud was en nu?

“1970! Het waren de zeventiger jaren toen ik tien jaar oud was. Bij de Geusselt was er nog een rotonde. En als ik vanuit Limmel naar MVV ging, liep ik via een tunneltje in Nazareth of via de rotonde(!) op de A2. Ik denk dat ik de stad van nu niet had herkend. Maastricht is gemondialiseerd. De markante gebouwen zijn er nog wel, maar de skyline is heel anders. Mijn kinderen zijn verbaasd als ik foto’s van vroeger laat zien. 

In sommige buitenwijken zie je Maastricht van vroeger nog wel, maar voorbij de singels en in Céramique… is het heel anders. Wel sjoen! Zeker het deel bij Céramique heeft allure vind ik. Daarnaast: het is nieuw, maar toch passend in het geheel. Je vindt hier een combinatie van oud en nieuw.

Ik mis overigens het Maastricht van vroeger niet. Ik houd niet vast aan het oude. Tegelijkertijd: je moet het verleden niet verguizen en niet vergeten waar je vandaan komt. Vernieuwen om te vernieuwen hoeft niet, maar ook niet behouden om het behoud. Ik kan wel relativeren en praktisch denken daarin.”

Doe je ogen dicht en denk aan Maastricht over pakweg 20-30 jaar. Wat zie jij dan voor je? 

“Ik zie een nog mondialere stad. Ik ben niet bang dat de kern van de stad verloren gaat. Er zullen meer nationaliteiten zijn en meer talen gesproken worden. Ik verwelkom het dat studenten komen. Het is jammer dat ze erna weggaan. We moeten een klimaat creëren waarin ze willen blijven. Het dialect van Maastricht blijft ook wel bestaan, met een beetje verandering. Wat andere woorden hier en daar, het is niet erg. Het Maastrichts is een levende taal gelukkig, net als andere talen.

Ik verwacht dat er in Maastricht elektrische kleine shuttles rondrijden en dat er heel veel mensen op de fiets zitten. De auto is steeds meer te gast in de stad en rijdt elektrisch of op waterstof. Maar ik kan geen koffiedik kijken. Wie kan het zeggen? Ik ben niet bang voor veranderingen, zoals ik al zei. Ik zou wel 150 jaar oud willen worden vanuit mijn nieuwsgierigheid. Hoe vergaat het Maastricht in de toekomst? Ik zou het wel willen weten.

Ik denk vooral ook aan mijn kleinkinderen die me zo dierbaar zijn. Ik hoop met heel mijn hart dat ze het wonen hier net zo fijn vinden als ik. Ik denk niet dat alles vroeger beter is, vergis je niet. En mijn kleinkinderen hoeven niet alles te zien, zoals ik het zie. Als ze uitvliegen naar andere plaatsen, dan is dat ook goed. Positieve weemoed naar hun jeugd in Maastricht wens ik ze wel toe. Ik wens ze bovendien toe dat het een positieve samenleving wordt zonder onnodig wij-zij-denken. Ga ervan uit dat elk mens goed is, sta open voor de dialoog, veroordeel elkaar niet. Leer elkaar kennen. Leer van elkaar. Maak er samen wat moois van, respecteer het verschil. Neem ook jezelf niet té serieus, niemand heeft de wijsheid in pacht.”

Heb je nog een tip voor Maastricht Bereikbaar?

“Ga door, zoals je bezig bent en onthoud: de toon is belangrijk. Breng je boodschap positief, met humor of een verrassend element. Probeer begrip te creëren in plaats van te bestraffen of te zeggen dat iets moet. Een beloning is tijdelijk. Bedenk iets dat voor een langdurige gedragsverandering zorgt. Houd het redelijk, leg uit waarom iets een voordeel heeft. Of bedenk een compromis. In Londen doen ze dat goed als het gaat om het promoten van de elektrische auto en het ontmoedigen van de benzineauto. In Californië zijn er vergelijkbare casussen die ook het bestuderen waard zijn. Maar goed, we doen het hier niet slecht. We zijn al zo goed als klaar voor een zero-emissie samenleving in Nederland. Het kan altijd nog beter maar in veel andere landen zijn ze nog lang niet zo ver. Hopelijk inspireren wij die andere landen. Het is hard nodig voor de wereld!”